مجله کاغذی

سرعت تکنولوژی بسیار زیاده و برای عده بسیاری ترسناک. اما چه بخواهیم و چه نخواهیم، تکنولوژی داره پیش میره و جوامعی موفق خواهند بود که بتوانند نسل جدیدشون رو با این سرعت تطبیق بدهند و نحوه استفاده از اون رو به بهترین شکل ممکن هم به نسل حال و هم نسلهای آینده منتقل کنند. مثلا جالبه بدونید که در سال 2010، هر 72 ساعت، میزان دانش تکنیکی بشر عملا دو برابر میشه.

در این میان بحث بسیار زیادی که بین کارشناسان وجود داره اینه که آیا مطبوعات چاپی به انتهای دوران پر منفعت خودشون نزدیک میشوند؟ آیا مردم علاقه بیشتری به خواندن مطالب به صورت دیجیتال دارند یا خیر و بسیاری مباحث دیگر. با وجود موبایلهای هوشمندی مثل آیفون و یا دستگاه های خواندن کتاب الکترونیکی و مجلات الکترونیکی مانند "کیندل" معروف شرکت آمازون و یا "ریدر" شرکت سونی، که به راحتی در کیفتان جا می شود و صدها کتاب و مجله الکترونیک رو در خود جای میده آیا دیگه واقعا جایی برای مجلات و کتابهای چاپی می مونه؟

در این میان بعضی مجلات اقدام کرده اند به انتشار مطالبشون فقط به صورت آنلاین و دیگر خبری از نسخه چاپی نیست. یکی از معروفترین این مجلات، مجله pcmag بود که طبق اطلاعیه ای در سال پیشین میلادی اعلام کرد که از ژانویه امسال این مجله فقط و فقط به صورت الکترونیکی انتشار خواهد یافت و مشترکین، نسخه دیجیتال این مجله رو دریافت خواهند کرد. راستی فراموش نکنیم در این میان مجلاتی هم بوده اند که همیشه از همان ابتدا انتشارشون فقط و فقط به صورت آنلاین بوده است

چاقوی سویسی حافظه دار

در نمایشگاه محصولات الکترونیک که در حال حاضر در آمریکا داره برگزار میشه یه کالای عجیب دیدم. کارخانه سازنده اصلی چاقوی سویسی معروف این بار یک محصول در این نمایشگاه به معرض نمایش همگان گذاشته. چاقوی سویسی دارای حافظه usb. تا اینجاش زیاد باحال نیست ولی اگر کمی در عکس دقت کنید متوجه می شید که این حافظه چاقو دارای نوار باریک برای اسکن اثر انگشت هست. یعنی اینکه اگر چاقو دست غریبه بیفته نمی تونه به اطلاعات دسترسی پیدا کنه. به نظرم محصول عجیبیه. این طور نیست؟

خوب شو استیو

مک ورلد نام نمایشگاهی است که هر ساله بعد از اتمام تعطیلات سال نو میلادی در آمریکا برگزار میشه و همایش بسیار مهمی هم هست چرا که تا همین امسال، شرکت اپل فرصتی پیدا می کرد تا آخرین نوع آوری ها و محصولاتش رو با کلی سر و صدای رسانه ای به گوش تمام دنیا برسونه. اما امسال قضیه فرق میکنه اول اینکه شرکت اپل اعلام کرد که امسال آخرین حضور او در این نمایشگاه خواهد بود! مگر میشه؟ تمام نمایشگاه و حتی اسمش در مورد شرکت اپل و محصولات و اخبار پیرامونی است چطور میشه که دیگه نباشه؟ خب با اعلان این خبر، دقیقا خیلی ها همین عکس العمل رو داشتند و بسیار هم در وبلاگهای مختلف راجع بهش نوشته شد، حتی خیلی ها می گفتن که این نمایشگاه دیگر به کارش ادامه نخواهد داد، اما نهایتا معلوم شد که با وجود اینکه امسال یعنی 2009، آخرین حضور شرکت اپل در این نمایشگاه است ولی در سالهای آینده این نمایشگاه، همچنان به کار خود ادامه خواهد داد.

اما خبر بسیار بد دیگر امسال این بود که مدیرعامل شرکت اپل یعنی همان استیو جابز، به دلایل نامعلومی (البته تا همین چند روز پیش) گفته بود که دیگر در نمایشگاه سخنرانی نخواهد کرد. استیو هر ساله در نمایشگاه مک ورلد به قولی می ترکوند و با کاریزمای خاصی که داشت به بهترین نحو ممکن، محصولات و نوع آوری های اپل رو معرفی می کرد، اما امسال با اینکه آخرین سال حضور اپل هم هست استیو در سر صحنه حاضر نشد. اما مشکل چی بود؟ شایعات همگی می گفتند که سرطان استیو برگشته.

استیو جابز در سال 2003 فهمید که سرطان داره ولی خوشبختانه با درمان مناسب تونست جان سالم به در ببره، اما در یک سال گذشته مدام دیده میشد که استیو داره تبدیل به یه چوب خشک میشه چون همش وزن از دست میداد و بازار شایعات هم داغ بود ولی شرکت اپل می گفت چیزی نیست. حتی این مساله بر سهام اپل هم تاثیر گذاشت و قیمتش رو با داغ شدن بازار شایعه افت می داد اما گویا استیو بالاخره حرف زده و گفته که خوشبختانه مشکل سرطان نیست بلکه این مدت پزشکاش هم نمی دونستن دلیل کاهش وزن او چیه ولی تازگی فهمیدن! به هر حال مساله قابل حله و گفته شده که یک فصل نیاز به درمان داره تا مشکل کاهش وزنش حل بشه و در این زمان همچنان به عنوان مدیر عامل کار خواهد کرد.

دلیل اینکه دنیا انقدر روی اشخاصی مانند استیو حساسه اینه که اشخاصی مثل او، مغز و رهبر یک نهضت تکنولوژیک در دنیا هستند و هر حرف و حدیث و خواب و بیماری و هر ثانیه زندگیشان موجب تاثیردر دنیای تکنولوژی و کامپیوترمیشه! او مغز متفکر و راهبر شرکت اپل هست. شرکتی که با آیفون رعشه بر بدن غولهایی مثل نوکیا انداخت. اپل یکی از نوع آورترین شرکتهای دنیاست و اینها طبیعتا جدای از سرپرست و موسسش نیست. امیدوارم که او سالم بماند و خوب شود تا بار دیگر شامل جنگ غولهای تجاری با هم باشیم و ببینیم که چطور در این صفحه پر تلاطم، مهره های جدید معرفی می شوند و مهرها هایی هم می سوزند.

قلم و کاغذ

من علاقه زیادی به دنیای دیجیتال دارم. با اینکه از یک نسل در مرحله گذار و به قولی نیمه دیجیتال بوده ام ولی تمامی نوشتنهایم، اکثریت خواندنهایم و تا حد بسیار معقولی، ارتباطات اجتماعیم از روی اینترنت انجام می شود. اصولا کاغذهایم را اسکن می کنم و به جز چند جلد کتاب در کتابخوانه ام نمی توانید پیدا کنید چرا که نسخه دیجیتالی اکثریت کتابها در یک فضای ذخیره دیجیتالی مجزا و رمزگذاری شده در اختیارم هست.

من در زمان تجزیه و تحلیل و یا خواندن اخبار، برای ثبت نکات مهمی که بعدا نقطه هایی می شوند که باید به نوعی با خطوط آنها را بهم وصل کنم همیشه از قلم و کاغذ استفاده می کنم. یک دلیلش اینه که قلم و کاغذ به من آزادی عمل می دهند تا هرآنچه که در ذهن مغشوش خودم دارم و یا می خوانم را سریع به برگه منتقل کنم و سپس به طراحی و حاشیه نویسی و درج افکارم در کنار مطلب بپردازم. متاسفانه هنوز تکنولوژی های دیجیتال یا به این حد ساده نیستند و یا بسیار گران هستند و فراگیر نشده اند که بتوانم به همین سادگی این دو یار دیرین، باهاشون کار کنم. قلم و کاغذ همچنان بهترین دوست من هستند. جالبه که در یک نظر سنجی در وبلاگ مشهور لایف هکر هم بسیاری شماره یک آنها قلم و کاغذ بوده است تا مثلا وسایل دیجیتالی و یا نرم افزارهای یاد داشت برداری و از این قبیل.

لازم به ذکره که من نهایتا این افکار رو به صورت پاکنویس در برنامه word وارد می کنم و اگر مشکل باشد اسکن می کنم تا در آینده بتوانم به آنها دسترسی داشته باشم. اما در مرحله چرکنویس همین خودکار ارزان قیمت و یک برگه کاغذ ناقابل بهترین نقطه شروع برای من هستند. هدف از نوشتن این مطلب این بود که بگویم اگر نیاز به تحلیل و تجریه مطالب خوانده شده دارید هرگز از قلم و کاغذ دریغ نورزید که باعث افزایش بسیار زیادی در بهره وری شما خواهد شد. همان زمان که می خوانید همان زمان هم عادت کنید افکارتون رو به روی کاغذ بیاورید.

موشها هم خواهند مرد

یکی از کارکنان موسسه گارتنر که یک موسسه بسیار معروف در زمینه جستجوی اطلاعات ، ارزیابی مارکت موبایلهای هوشمند و گوشی های همراه و تهیه گزارشهای مبسوط هست، بیان کرده که احتمال بسیار زیادی وجود داره که تا چند سال آینده کاربرد ماوس کم بشه و یا به طور کل از فهرست تولیدات و خرید کنار گذاشته بشه. صفحه های لمسی مانیتورها، و یا گسترش استفاده از ترکپدهای با قابلیت لمس چندگانه باعث می شن که ماوس به طور کل از صحنه خارج بشه. این در حالیه که عده ای دیگر فکر می کنند ماوس و کیبرد همچنان ابزار قدرمتندی برای ورود اطلاعات هستند و به این زودی ها حذف نخواهند شد.

من به شخصه اعتقاد دارم با توجه به رشد فروش مانیتورهای لمسی و لپتاپهایی که دارای صفحه نمایش لمسی هستند و با کاهش قیمت ها، کاربرد ماوس ها کمرنگ تر خواهد شد و در ابتدا یک مرحله گذار تلفیقی از سایر وسایل ورودی و ماوس رو خواهیم داشت هرچند که مطمئن نیستم این شیفت در 5 سال آینده اتفاق بیفته. از سویی چنانچه ترک پدهای چند لمسی بتونن به صورت یک صفحه بسیار نازک با قدرت انتقال اطلاعات به کامپیوتر به صورت جداگانه استفاده بشن(مثلا از طریق بلوتوث) به دلیل سبکی وزن و جا گیر نبودن جای ماوس رو خواهند گرفت و دیگر ماوس ها استفاده نخواهند شد. حال اینکه این ترکپدها از چه تکنیکی استفاده کنند مثلا آیا از لیزر برای ایجاد صفحه مجازی استفاده کنند و یا یک صفحه لمسی واقعی باشد رو باید دید تکنولوژی به کجا خواهد رفت.

نیروی مغز و حرکت به سوی ماتریکس

با دیدن و خواندن راجع به این خبر اشک در چشمانم حلقه زد. علم و پیشرفت علم رو همیشه دوست داشتم و چقدر زیباست وقتی که برای کمک به انسانهای توان خواه و ناتوان انجام میشه. ویدئوی 12 دقیقه ای از گزارشی که به وضوح می تونید ببینید دانشمندان در حال فهمیدن زبان مغز هستند و یک انسان تنهابا قدرت مغزش می تونه حرفش رو بگه و یا کار انجام بده.

در مثال اول کلاهی بر سر یک شخص معلول گذاشته میشه که ایشون فقط می تونن مردمک چشمشون رو تکان بدن، نرم افزار کامپیوتر حروف الفبا رو نشون میده و تقریبا بیست ثانیه طول میکشه تا بتونه سیگنال مغزی به دستگاه بفرسته که منظورم همین حرف هست. به این ترتیب این آقا که زمانی هم کاملا سالم بوده ولی به علت بیماری خاصی دیگر هیچ یک از عضلاتش کار نمی کنن به جز مردمک چشم داره توی دانشگاه کار می کنه!

اما آیا می شود که یک چیپ رو به صورت مستقیم در مغز انسان گذاشت به مانند آنچه که در فیلم ماتریکس می بینیم؟ دانشمندان ابتدا این کار رو بر روی یک میمون انجام دادن. ابتدا یک چیپ در سر او کار گذاشتن و سپس به میمون یاد دادند که با فرستادن سیگنال مغزی( دقت کنید فقط سیگنال مغزی نه حرکت یک عضو بدنش) به یک دست روبات بگه که بره و غذا رو برداره و بیاره بگذاره تو دهنش. به عبارتی میمون آزمایشگاهی فقط با فکرش دست روبات رو تکون میده.

قضیه وقتی جالب میشه که می بینیم دانشمندان این کار رو بر روی مغز انسان انجام داده اند. در این آزمایش یک چیپ در سر یک خانم معلول قرار داده میشه و ایشون تنها با فکر کردن می تونن علامت ماوس رو روی دسکتاپ حرکت بدن. مثلا ببرن روی گزینه پخش آهنگ و با فکرشون بگن که کلیک کن. پروفسوری که بر روی این پروژ کار می کنه و همچنین تیمش در حال تلاش بیشتر هستند تا زبان امواج مغز رو بهتر بفهمند و درصد خطا رو کاهش بدن . این بدین معناست که دنیایی که فیلم ماتریکس برای ما تصور می کرد زودتر از آنچه تصورش می کردیم به بچه ها و صد البته به نوه هامون خواهد رسید. بشر به کجا می رود چنین شتابان؟

فیلم قدرت مغز(12 دقیقه)

آلپاچینو و رضا کیانیان مجازی!

تصور کنید که رضا کیانیان در محل فیلم برداری در ایران است و درحال بازی در یک فیلم هالیوودی. این در حالیست که آلپاچینو که هنرپیشه مورد علاقه من هم هست در استودیویی در هالیوود، در همان فیلم رضا مشغول بازی است! فکر می کنید غیر ممکن است؟.



اخیرا یک شرکت در زمینه سه بعدی سازی انیمیشن صورت، کاراکتری را بوجود آورده است به نام امیلی. در واقع امیلی یک صورت مجازی است که بر روی اندام یک هنرپیشه واقعی گذاشته شده است. درست است که امیلی هنوز جای کار بسیار دارد تا کاملا واقعی به نظر برسد اما با پیشرفت سریع تکنولوژی این امر خیلی زود میسر خواهد شد.

این تکنیک افق بسیار جدیدی را در سینمای جهان باز خواهد کرد. مثلا اگر در فیلم مودر نظر نیازی به صحنه های بدل کاری باشد، حال کارگردان یک کاراکتر کاملا شبیه سازی شده رضا کیانیان یا آلپاچینو رو در اختیار داره تا توسط جلوه های ویژه هر کاری که می خواهند در دنیای مجازی شبیه سازی شده بتوانند انجام بدهند. یا تصور کنید هنرپیشه های معروف می توانند تصویرشان و نامشان را به کمپانی های بازی سازی بفروشند و مثلا آقای پاچینو با همان صدا و میمیک های صورت و قد و قواره در یک بازی سه بعدی کامپیوتری ظاهر شود.

این مقاله رو نوشتم تا تنها دریچه ای گشوده باشم به دنیای آینده نزدیک. سوالهای بسیاری مطرح می شود. مثلا آنکه چنانچه یک کاراکتر زیبای کاملا مجازی ساخته بشود که طبیعتا چون توسط برنامه نویس و طراح ساخته شده می تواند بر خلاف انسان هیچ نقصی نداشته باشد( آن خانم لباس قرمز را در هنگام آموزش های نئو در فیلم ماتریکس را یادتان هست؟) آنگاه جایگاه یک هنرپیشه واقعی کجا خواهد بود. چنانچه فیلمی بشود تولید کرد که تنها بر اساس کاراکترهای مجازی است که کوچک ترین و ظریف ترین میمیک های صورت یک هنرپیشه واقعی را می توانند انجام بدهند آنگاه عرصه بازی و بازی گری به کجا خواهد رفت؟ آیا همچنان ما به کاراکترهای واقعی نیاز خواهیم داشت؟

موبایل ، آینده است

در خلال اینترنت گردی روزانه و خواندن خبرها، به لینکی رسیدم که خبر از تولید لنز برای دوربینهای موبایل می داد. من بارها و بارها در گپ های دوستانه با دیگران بیان کرده ام که آینده از آن موبایل هاست. همین وسیله کوچکی که در دستان بیش از نیمی از ساکنان زمین است!

نگاهی به دور و اطرافتان بندازید و ببنید چقدر گجت های مسخره و دست و پا گیر در اطرافتان وجود دارد. پخش کننده موسیقی، سیستم راهبری ماشین و مکان نمای جی پی اس، دوربین عکاسی آماتور و یا نیمه حرفه ای شما، ریموت کنترل وسایل برقی، وبکم نصب شده بر کامپیوتر خانگی همگی مثالهایی از این نمونه گجت ها هستند. اما فکر نمی کنید در آینده نزدیک تمام این وسایل در موبایل جای خواهند گرفت که وزن بسیار کمی دارد و در جیب شما جا می شود؟ من عمیقا اعتقاد دارم که این اتفاق می افتد.

در حال حاضر هم بعضی از این سرویس ها در موبایل کمابیش ایجاد شده اند اما به خاطر پاره ای مشکلات همچنان شرکت های تولید کننده در حال رقابت و امکان سنجی و یافتن تکنولوژی های جدیدتر برای از بین بردن این کاستی ها هستند. مثلا یکی از مشکلات موبایل ها صفحه کوچک نمایش آنهاست. حتما شنیده اید که یک تیم تحقیقاتی در آمریکا به سرپرستی یک دانشمند ایرانی موفق به ایجاد لنزهایی شده اند که با کار گذاشتن در چشم می تواند یک صفحه اطلاعاتی را در کانون دید چشم قرار دهد مثل فیلمهای علمی تخیلی و آن چیزی که برای هنرپیشه از فضا آمده ترمیناتور با بازیگری آرنولد اتفاق می افتد. در حال حاضر این دانشمند ایرانی بر روی نحوه ارسال اطلاعات از این لنز به یک پردازش گرد مرکزی که در مورد مثال من همان پردازشگر موبایل شماست و از طریق یک پروتوکل وایرلس(بیسیم) مثلا فرض کنید بلوتوث این اطلاعات رد و بدل بشه، در حال تحقیق بیشتر است. به نظر من مشکل صفحه موبایل که بسیاری بر روی آن تاکید دارند در آینده نزدیک به طور کامل حل خواهد شد. این در حالیست که تکنولوژی صفحه های تاشویی که سونی بر روی آن کار می کند را نباید از یاد برد که اگر به مرحله تولید انبوه با قیمت مناسب برسد که حتما می رسد و فقط نیاز به زمان هست، باز هم راه حلی دیگری خواهد بود بر مشکل کوچک بودن صفحه نمایش موبایل.

مشکل دیگری که تولید کنندگان موبایل و شرکتهای غولی مانند سونی اریکسون، نوکیا، اپل و غیرو با آن دست به گریبان هستند مساله باتری و نحوه تغذیه انرژی موبایل است. متاسفانه دانش شیمی در قد و قواره سرعت تکنولوژی و آی تی نبوده و نتوانسته است همچنان مساله تغذیه انرژی رو حل بکنه. بسیار مسخره است که ما نیازمند آن باشیم که هرچند ساعت یک بار موبایل خود را از طریق یک شارژر به برق متصل کنیم و یا فقط به مدت چند ساعت قادر باشیم که با موبایل خود کار کنیم و تماس تلفنی برقرار کنیم. این هم به نظر من در آینده نزدیک حل خواهد شد چرا که چندی پیش خواندم که تحقیقاتی بر روی باتری هایی انجام شده است که تا یک هفته نیاز به شارژ ندارند. پیش بینی من این است که بشر تا سال 2020 به حدی می رسد که منبع تغذیه ای برای وسایل الکترونیکی چون موبایل و لپتاپ پیدا می کند که بدون نیاز به شارژ به مدت یک ماه کار خواهند کرد و در ضمن فرسودگی و داغ کردن باتری های امروزی رو هم نخواهند داشت.

به دنبال پیشرفت بسیار زیاد در سیستمهای مخابراتی و بدون سیم و همچنین کاهش قیمت موبایل ها و قطعات سخت افزاری و از سویی افزاش دانش شرکت های تولید کننده تلفن همراه در مواردی از قبیل کاربر پسنده بودن، زیبایی و همچنین مقاوت سخت افزاری و بهینه سازی نرم افزارهای نصب شده بر روی موبایلها، من پیش بینی می کنم که در آینده نزدیک(تا سال 2015 میلادی) بسیاری از گجت های مسخره امروزی که جای جیب شلوار و کیف ما را تنگ کرده اند همه و همه در یک موبایل خلاصه خواهند شد. به واقع شاید آن زمان واژه موبایل هم برای همیشه به گورستان وازه ای تکنولوژیکی برود و جای آن را به PDA و یا smart phone بدهد چرا که آنقدر قدرت سخت افزاری و نرم افزاری این وسیله کوچک زیاد خواهد شد که عملا یک کامپیوتر کوچک جیبی با قدرت پردازش زیاد را در اختیار کاربر قرار خواهد داد و دیگر واژه موبایل فقط به معنای ارتباط تلفنی نخواهد بود. با تمام وجود منتظر آن سال خواهم ماند.